‘Seek and you will find’ – onder dat motto startten we onze zoektocht. Dankzij de vele openhartige gesprekken met onze geïnterviewden komen steeds nieuwe antwoorden – en vooral ook nieuwe vragen – op ons pad. We nodigen u van harte uit om mee te lezen en te kijken door te klikken op de rode link ‘lees en kijk verder’ onder de verschillende foto’s. Met ons mee zoeken kan ook: mail info@theconnectors.nl.
-
Gino Vannelli [NL]Verandering komt onopgemerktEen waterige herfstzon schijnt door de ramen van een café in een oud Nederlands stadje. Het is bijna twaalf uur. In een warme kamer wachten we op de Canadese musicus Gino Vannelli: zanger, entertainer, componist, dichter, schrijver en van nature een ‘connector’. Een klok tikt. Hoe ben ik hier verzeild geraakt? Ik denk terug aan een lenteavond in 2009, aan het podium waar Vannelli zijn nieuwe CD ‘A Good Thing’ presenteerde. Ik genoot niet alleen van het optreden, maar er gebeurde nog iets anders. Alsof ik werd verbonden met een diepe inspiratie en een kracht die iets nieuws in me aanboorde. Iets waar ik niet omheen kon of wilde. Iets wat me vulde met ontzag. In de weken na die avond werkte ik doelgericht met mijn partners aan een groot project dat in de zomer van 2009 ten uitvoer kwam.
-
Merlijn TwaalfhovenVis weet pas wat water is als hij eruit komtOp een van de donkerste dagen van het jaar, vlak voor Kerst, zijn we te gast bij Worldconnector Rindert de Groot. Na ons eerste contact met de Worldconnectors had Rindert ons gastvrij uitgenodigd voor zijn maandelijkse ‘Dis op Dinsdag’, waar we ons tijdens het eten samen met twintig debaters zullen afvragen of kunst de wereld kan redden. Merlijn Twaalfhoven – componist, violist, geëngageerd kunstenaar – leidt de avond in. Erik en Kaja hebben al eens met hem samengewerkt; ik ontmoet hem voor het eerst.
-
Klaas van EgmondDe brug bouwen terwijl je erover looptIn de zomer van 2009 ontmoetten we Klaas van Egmond – hoogleraar Milieukunde aan de Universiteit Utrecht. We interviewden hem in het kader van een documentaire in opdracht van de staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat, over innovatie en een duurzame toekomst: voor welke grote opgaven staat onze samenleving de komende tijd en wat betekent dat voor de innovatieopgaven in onze delta? Na een indringend gesprek van anderhalf uur waren we eigenlijk nog niet uitgepraat. De camera ging uit, maar gelukkig liep de laptop nog, want er bleek een cruciaal staartje te volgen. Klaas vertelde over een boek dat hij aan het schrijven was. In twintig minuten tekende hij zijn perspectief op de wereld uit: een cirkel, verdeeld in vier kwadranten door een x- en een y-as. In een adem plaatste hij in die cirkel onze wereldbeelden van de afgelopen 2000 jaar.
-
Boukje SchweigmanAls ik wervel, draait de wereld om me heenDrie enorme wieken draaien langzaam rond in een zanderige arena. Drie danseressen bevinden zich in de ruimtes tussen de wieken. Een volledig gevulde tribune sluit de cirkel. Boven ons krijst af en toe een meeuw in de schemering. Het is juli 2009: een warme zomeravond in Amsterdam over ’t IJ. We zijn bij een voorstelling van choreografe Boukje Schweigman. Langzaam lopen de danseressen rond, hun tempo bepaald door de wieken. Dan maken de wieken vaart. Het wandelen wordt joggen, wordt hardlopen, wordt rennen… tot de danseressen uitgeput in het zand vallen en de grote wieken angstwekkend snel vlak boven hun hoofden blijven rondzwiepen. De vrouwen richten zich op, om net op tijd weer te buigen voor de volgende wiek. De snelheid neemt af… ze kunnen opstaan, toch weer in interactie met de wiek. Als we aan het eind van de voorstelling de arena verlaten, ben ik me bewust van de enorme vrije ruimte waarin ik vrij adem. Waarin wij vrij leven.
-
Herman WijffelsDe tijd van verbindingIn dezelfde rode stoel zit hij tegenover ons: Herman Wijffels, econoom, oud-bankier, oud-politicus, en sinds oktober 2009 hoogleraar Duurzaamheid en Maatschappelijke Verandering aan de Universiteit Utrecht. “Deze tijd markeert een majeure overgang.” Ruim zeven maanden geleden, in de nazomer van 2009, blies Herman Wijffels met die woorden in mij een vuur aan dat al jaren smeulde. Zijn boodschap dat de grenzen van het draagvermogen van de aarde bijna bereikt zijn, en dat er voor onze manier van leven iets in de plaats moet komen waartoe we de sleutel nog niet hebben gevonden, wekte mijn nieuwsgierigheid. Maar dat niet alleen. Ik merkte dat ervaringen en gedachten van jaren her zich aan me opdrongen. Ervaringen die me ooit op het spoor van zelfbewustwording hadden gezet. Ditmaal kwamen ze echter met zo’n gevoel van urgentie dat actie niet kon uitblijven.
-
Friso WiersumOver de kracht van de waakvlamVrijdagochtend 12 maart 2010. Op uitnodiging van Merlijn Twaalfhoven melden we ons in het Amsterdamse Pleintheater voor een bijeenkomst van het Netwerk Kunst in de Wereld: een netwerk van geëngageerde kunstenaars, die met hun kunst ‘middenin de wereld staan’. We gaan van gedachten wisselen over de spanning tussen kunst en ontwikkelingssamenwerking.
Dieper dan alle bevlogen verhalen en reacties van die ochtend treft mij de voordracht van Friso Wiersum, als historicus verbonden aan de Vrede van Utrecht. Kwetsbaar maar krachtig staat hij in een enkele lichtbundel op het donkere toneel. Hij vertelt over zijn reizen naar de Balkan, net na de oorlog in de negentiger jaren van de vorige eeuw. Over zijn idealisme om met kunstprojecten een beetje licht te brengen in donkere levens. Over ontmoetingen met mensen die hem leerden dat een stralende ster sneller opbrandt dan een waakvlam. Dat inspiratie kan aansteken en verlichten maar ook kan verbranden en in de duisternis verdwijnen. -
Eugene van ErvenOver de kracht van de waakvlam“Friso heeft een nieuwe sleutel voor onze inspiratiezoektocht. Op onze uitnodiging voor een gesprek doet hij ons een verrassend voorstel. Of we bezwaar hebben tegen een dubbelinterview. Nee hoor. Wie schuift er aan? Friso noemt de naam van de coördinator van het Community Art Lab van de Vrede van Utrecht: Eugene van Erven. Even sta ik met mijn mond vol tanden; dan voel ik de warmte van de zonnige zomer van 1994, ruik het terras tegenover onze Utrechtse collegezaal, hoor flarden van gesprekken over Amerikaanse dichters en toneelschrijvers, over avontuurlijke reizen in verre landen en liever nog over het avontuur in jezelf. Voor mijn geestesoog zie ik mijn docent Amerikanistiek, met zijn gitaar en cowboylaarzen en zijn aanstekelijke lach: Eugene. Totaal onverwacht krijg ik de kans om het vraaggesprek met hem te voeren wat ik zestien jaar geleden niet durfde.”
-
Monique van der LaanDe echte waarden van het levenAchterin de auto zitten onze vijf jongens opgewonden te kakelen terwijl we door het Utrechtse veenweidegebied naar Erik en Kaja rijden. Vlakbij hun zomerhuisje in Kamerik organiseert biologische boerderij De Beekhoeve een open dag. En wat is er, in de ogen van vijf kleine mannen, nu leuker dan een middag spelen in de hooischuur, geitjes voeren in hun hok of een ritje maken op de tractor? Eenmaal geparkeerd op een hobbelig en drassig weiland rollen ze de auto uit – om daarna snel hun weg te vinden langs de vlindertuin en de vuurkorf naar de eerste grote attractie: de kleurige pauw die wel honderd ogen laat zien. Even later zitten we aan een boerenlunch in de Hollandse stal. Erik en Kaja vertellen enthousiast over het werk van vrijwilligers op de boerderij: zuring steken, bomen snoeien, adoptiekoeien verzorgen en koken voor familiefeesten. Voor boerenechtpaar Monique en Koos van der Laan zijn duurzaam ondernemen en agrarisch natuurbeheer vanzelfsprekende basisprincipes.
-
Rabbi Awraham Soetendorp... dat God glimlachtTwee dagen na ons eerste interview met Gino Vannelli zijn we in Amsterdam bij een gespreksavond georganiseerd door de Worldconnectors: een netwerk van verbinders voor internationale samenwerking en wereldburgerschap. Tegen het eind van een geïnspireerde discussie over armoede, gelijkheid in de wereld en onze volgende beschavingssprong gaat de deur open en komt er een kleine man – met keppel, grijze baard en schoudertas – binnen. “Een man met een missie,” denk ik als hij vastberaden naar de lege stoel voor mij loopt, gaat zitten en vrijwel direct het woord neemt. Want als er nog tijd is, dan wil hij graag nog één ding zeggen. Hij stelt zich voor als rabbi Awraham Soetendorp en vertelt dat hij die dag in Den Haag op stap is geweest met jongeren van de ChristenUnie, langs kerk, synagoge en moskee. Hoe kunnen joden, christenen en moslims de handen ineen slaan voor een duurzame aarde? “Een duurzame wereld ontstaat in de ontmoeting van mens tot mens,” besluit de rabbijn en het blijft heel stil in de zaal. “Als ik – rabbijn – mij vandaag vooroverbuig om in een moskee de grond aan te raken, en ik dan in het diepst van mijn wezen voel dat het gaat om respect voor en compassie met de ander – dan móét die duurzame wereld toch mogelijk zijn?”
-
Arnold HeertjeHet inzicht moet doorbrekenWie kent niet Arnold Heertje? De emeritus hoogleraar economie die met zijn gedurfde uitspraken menig discussieprogramma verlevendigt en zich niet laat kisten door ervaren interviewers – zelfs niet door zijn eigen zoon Raoul. Hoewel de pensioensleeftijd al even gepasseerd, schrikt Heertje niet terug voor werk. Overal geeft hij lezingen en regelmatig is hij te gast in TV-programma’s. Vol overtuiging legt hij keer op keer uit dat economie niet alleen gaat over geld en groei “zoals helaas veel politici denken” maar dat de economie pas werkelijk tot bloei kan komen door innovaties en investeringen in duurzaamheid. Dat die boodschap “tot nu toe beter wordt begrepen door burgers dan door politici.”
-
Gino Vannelli [EN]"Change comes when you are not looking"
A watery autumn sun peeps through the windows of a cafe in an old Dutch town. It is almost noon. In a warm room, we are waiting for the Canadian musician Gino Vannelli: singer, entertainer, composer, poet, writer and natural connector. The clock ticks, it is nearly twelve o’clock. What actually brought me here? I think back to an evening in the spring of 2009, when Vannelli presented his new CD ‘A Good Thing’. I not only enjoyed the show, but something else happened to me that evening. It was as if I was connected with a deep kind of inspiration and a power that tapped something new in me. It was something I was not able, perhaps not willing to accept. It was something that filled me with awe. In the weeks following that event, I worked with my partners on a big project that reached fruition in the summer of 2009.
